19/12/07

Η πόλη - Άρωμα του Ρήνου

Έχει ήδη σκοτεινιάσει αλλά στον κεντρικό σταθμό η κινητικότητα θυμίζει μέρα μεσημέρι. Λίγους ορόφους πιο κάτω ο σταθμός μεταμορφώνεται σε ένα μεγάλο υπόγειο εμπορικό κέντρο με όλων των ειδών μαγαζιά, μπαρ και εστιατόρια.
«πριν φύγουμε για το σπίτι έλα λίγο να δεις κάτι» μου λένε οι φίλοι μου και αφού διασχίσουμε τους συνωστισμένους από κόσμο διαδρόμους βγαίνουμε και πάλι στην επιφάνεια οπού θα έχω και την πρώτη μου ξενάγηση. Ο περίφημος και επιβλητικότατος καθεδρικός ναός της πόλης με περιμένει φωτισμένος στο κέντρο της κεντρικής πλατείας. Αυτός είναι ο Άιφελ της Κολονίας μου λένε αν και το διαπιστώνω κι εγώ αφού το έμβλημά του βρίσκεται σε όλα τα τουριστικά μαγαζιά της περιοχής. Με τα δύο του καμπαναριά/πύργους ύψους 157 μέτρων το κάθε ένα, ο ναός αυτός προσφέρει και την καλύτερη πανοραμική θέα της πόλης.Είναι αργά όμως τώρα για παραπάνω και είμαι και συναχωμένος οπότε θα προτιμήσω τουλάχιστον λίγες ώρες ξεκούρασης πριν αρχίσω τις καθημερινές μου καθιερωμένες εξορμήσεις.Από την επόμενη κιόλας μέρα και ως δια μαγείας το κρύωμα μου είναι παρελθόν η τουλάχιστον η ψυχολογία μου ως επισκέπτης σε ξένη χώρα μπορεί να συνέβαλε για να μην εκδηλωθεί.Με θερμοκρασίες ακόμα πιο χαμηλές από αυτές που συνάντησα στην Γαλλία αλλά και με πάρα πολύ βροχή κατά τη διάρκεια της ημέρας αρχίζουν οι εξερευνήσεις στην πόλη.
Είναι η πρώτη φορά που επισκέπτομαι αυτό το κομμάτι της Γερμανίας και όλα είναι πολύ καινούργια για μένα. Το όλο σκηνικό δεν θυμίζει καθόλου το Παρίσι αλλά ούτε και Βερολίνο που είχα επισκεφτεί στο παρελθόν και αυτό είναι κάτι που με χαροποιεί γιατί ένας από τους λόγους που επέλεξα τον συγκεκριμένο προορισμό ήταν να γνωρίσω κάτι το διαφορετικό.Από άποψη αρχιτεκτονικής, η Κολονία δεν κατάφερε να γλιτώσει από την άσχημη πλευρά της ιστορίας αφού όπως έμαθα το 95% της πόλης καταστράφηκε κατά τον 2o παγκόσμιο πόλεμο. Λίγα είναι τα κτίρια αυτά που καταφέρνουν να θυμίσουν το ένδοξο παρελθόν της, μεταξύ άλλων κάποια μπαρόκ, ροκοκό και γοτθικά όπως και ελάχιστοι ρωμαϊκοί τοίχοι και πύλες.Με συνολικό πληθυσμό κάτω του ενάμισι εκατομμυρίου, η Ρωμαϊκής καταγωγής μητρόπολη εκτός από τους πιο ήπιους ρυθμούς της φαίνεται πως δεν έχει και τίποτα να ζηλέψει από καμία άλλη μεγάλη πόλη. Με άρτιο συγκοινωνιακό δίκτυο ισάξιο μεγάλων πρωτευουσών η πρόσβαση και η μεταφορά είναι πανεύκολη αφού όλα είναι συγχρονισμένα και απλοποιημένα χάρη στο λειτουργικότατο «τραμ» που ουσιαστικά είναι ένας συνδυασμός τραμ, μετρό, τρένου και λεωφορείου.Η γενέτειρα του Όφενμπαχ και της Barcarolle, του Karlheinz Stockhausen αλλά και της περίφημης κολόνιας του 18ου αιώνα είναι επίσης και η πόλη που φιλοξενεί ένα από τα μεγαλύτερα καρναβάλια του κόσμου το οποίο στην μοντέρνα του μορφή μετράει περίπου 178 χρόνια.
Έντονη η παρουσία της τέχνης και σ’ αυτή την Ευρωπαϊκή πόλη. Πολλά μουσεία εκ των οποίων το Μουσείο Ludwig, το Μουσείο Εφαρμοσμένης Τέχνης, το Μουσείο Μπύρας αλλά και το Μουσείο Σοκολάτας… Ναι ναι, μουσείο Σοκολάτας το οποίο θα μπορούσα άνετα να το αποκαλέσω το Μουσείο Επίγειου Παράδεισου γιατί εκτός του τροπικού κλειστού κήπου που διαθέτει για την καλλιέργεια κακαόδεντρων, και εκτός του ολοκληρωμένου εργαστηρίου παραγωγής έχει και ένα περίφημο σιντριβάνι σοκολάτας που μετά από μια επίσκεψή είναι πολύ δύσκολο να το αποχωριστείς.
Από γερμανική γαστρονομία τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά. Αν και δοκίμασα διάφορα τοπικά πιάτα, εκεί κυριαρχούν κυρίως οι μπύρες, το λάχανο, οι πατάτες και φυσικά τα λουκάνικα.Η πρώτη μου επίσκεψη και γενικότερη εικόνα της πόλης πραγματοποιείται σε ποταμόπλοιο που κάνει μια μικρή κρουαζιέρα στον Ρήνο. Το πλοίο σαν ένα τεράστιο πλωτό εστιατόριο, προσφέρει φαγητό, καφέ και πότο για να απολαύσει κανείς την διαδρομή και την θέα με την άνεσή του. Ούτως η άλλως δεν τίθεται θέμα να μείνει κανείς για πολύ ώρα στο ανοιχτό κατάστρωμα με τέτοιο καιρό. Ήμουν ό μόνος που ανέβηκε για μια σύντομη φωτογραφία και όταν γύρισα ένιωσα να με κοιτάζουν περίεργα. Η διαδρομή είναι μαγική αφού διασχίζοντας το ποτάμι μπορείς να δεις όλη την πόλη πανοραμικά και από τις δύο όχθες της. Αφού φτάσαμε κοντά σε ένα κάστρο, το ποταμόπλοιο έκανε στροφή και κατευθύνθηκε και πάλι προς το λιμάνι. Κατά την διάρκεια της επιστροφής μας, μου επιφυλάσσεται και μία έκπληξη. Επισκέφθηκε το ποταμόπλοιο μας ο Άγιος Βασίλης τους! Και λέω «τους» γιατί γι’ αυτούς είναι ο Άγιος Νικόλας, Νικολάους, εξ’ ου και το Santa Clause. Σήμερα είναι 6 Δεκεμβρίου, άρα του Αγίου Νικολάου, σ’ εμάς όσο και στους Γερμανούς. Και να λοιπόν και τα παραδοσιακά τους τραγούδια και να και το ακορντεόν να συνοδεύει τον Άγιο Νικόλα που περιφερόταν με το μικρόφωνο από τραπέζι σε τραπέζι καλώντας τους επιβάτες να συμμετέχουν στο τραγούδι. "Nicolaus, Nicolaus" όλοι μαζί και κάτι άλλα που δεν καταλάβαινα. Εφιάλτης! "Θα έρθει σε εμένα και θα τραγουδήσω πλειμπακ" σκέφτηκα ως μια πιθανή λύση, όπως ακριβώς συνηθίζουν οι δικοί μας τραγουδιστές σε τηλεοπτικές εκπομπές! αλλά πως;; και πως είναι δυνατόν το τραγούδι αυτό να διαρκεί τόση ώρα. 15 ολόκληρα λεπτά και όλοι Νικολάους Νικολάους! Η στιγμή έφτασε και αναπόφευκτα αναγκάστηκα και τραγούδησα κι εγώ κάτι με την μέθοδο των στρουμφ… η οποία να προσθέσω πως εκτός του ότι κάλυψε την υποχρέωσή μου, απέσπασε και χειροκρότημα από τα γύρω τραπέζια!
Εκτός από εμένα όμως, στην μουσική σκηνή της Κολονίας επικρατούν λίγο απ’ όλα. Συναυλίες κλασσικής μουσικής στο μέγαρο μουσικής, μιούζικαλ όπως προς μεγάλη μου έκπληξη το ανατριχιαστικό "The Ring" αλλά και η συναυλία του Αλκίνοου Ιωαννίδη με τον Μιλτιάδη Παπαστάμου που διαφημιζόταν παντού με αφίσες!Και μιας και το ανέφερα δεν θα μπορούσα να μην μιλήσω για το ελληνικό στοιχείο το όποιο γνώρισα μέσω των γερμανών μου φίλων. «Σου έχουμε μια έκπληξη σήμερα» μου είπαν κατά την διάρκεια νυχτερινής βόλτας στην πόλη. Χωρίς να προλάβω να σκεφτώ τι ακριβώς έχουν σχεδιάσει με φέρνουν σε ένα ελληνικό σουβλατζίδικο για να φάμε. «Μα είμαι στην Γερμανία, σε ελληνικό θα φάμε;;;». Σε ελληνικό λοιπόν με έλληνα ιδιοκτήτη και υπαλλήλους, ελληνική μουσική αλλά και αρκετούς έλληνες πελάτες. Αν δεν κοιτούσα έξω από το παράθυρο θα μπορούσα άνετα να πιστέψω πως αυτή την στιγμή βρισκόμουν Ελλάδα και όχι Γερμανία. Και αφού επέμεναν να τους παραγγείλω εγώ τα δικά τους στα ελληνικά και το διασκέδασαν λεπτό προς λεπτό, φάγαμε και αποχωρίσαμε από την «πατρίδα». Η έκπληξη όμως δεν θα μπορούσε να είχε τελειώσει ακόμα. Σειρά είχε ένα ελληνικό καφέ ή μάλλον καφενείο στο κέντρο της πόλης το οποίο ήταν γεμάτο από έλληνες αλλά και ελληνίδες όλων των ηλικιών. Μια περίεργη κατάσταση και αρκετά στενάχωρη γιατί τα πρόσωπα που έβλεπα φαινόντουσαν να περνούν ένα είδος κατάθλιψης, ενδεχομένως μιας έντονης νοσταλγίας. Η πλειοψηφία τους δεν πολυμιλούσε και απλά καθόντουσαν και χάζευαν, άλλοι έξω τον δρόμο και άλλοι ένα γνωστό ελληνικό κανάλι την δορυφορικής τηλεόρασης. Μπορεί όμως αυτού του είδους η διασκέδαση να ήταν γι αυτά τα άτομα απαραίτητη και ακόμα και αυτή η μικρή επαφή με το ελληνικό στοιχείο να τους είναι λυτρωτική.
Οι γερμανοί φίλοι μου, μου λένε για πολλούς έλληνες φίλους και γείτονές τους που έφυγαν και επέστρεψαν στην Ελλάδα τώρα τελευταία. Τώρα, μου λένε, η μεγαλύτερη μειονότητα στην Κολονία είναι οι Τούρκοι η οποία όμως κοντεύει να γίνει πλειοψηφία αφού πλησιάζει δειλά δειλά το 40% του συνολικού πληθυσμού της πόλης. «Δηλαδή θα ξεπεράσουν και τους Γερμανους;». «Ακριβώς, θα πάρουν και την ίδια την κυβέρνηση σιγά σιγά... οπότε καταλαβαίνεις τώρα τον αληθινό λόγο ένστασης της Γερμανικής κυβέρνησης σε ότι αφορά την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση».Η περιήγηση συνεχίζει σε τουρκική για να μη πω τουρκοκρατούμενη περιοχή της πόλης. Εδώ όλα, όλα όμως, είναι τουρκικά. Μαγαζιά, εστιατόρια, πινακίδες και φυσικά οι κάτοικοι. Ακόμα και το εμπορικό τους κέντρο. Έχουν μεταμορφώσει ολόκληρη την συνοικία στα μέτρα τους για να μην νιώθουν ξένοι. Εδώ θυμάμαι έναν Τούρκο φίλο που μου έλεγε, «εγώ εκτός Τουρκίας, μόνο στην Γερμανία νιώθω άνετα» και μετά από αυτό πού βλέπω τον καταλαβαίνω.Τα προβλήματα όμως της Γερμανίας δεν αφορούν μόνο τους μετανάστες. Μετά από πολλές συζητήσεις διαπιστώνω πως και αυτοί περνάνε μια πολύ δυνατή κρίση. Άτομα με αντικειμενικά πολύ καλούς μισθούς για την χώρα τους μου μιλάνε για την ακρίβεια και για την αισχροκέρδεια που επικρατεί. Δεν είναι ανάγκη να τους μιλήσω για την Ελληνική πραγματικότητα γιατί αυτά που μου λένε είναι τα ίδια. «Όλα ακριβαίνουν από μήνα σε μήνα, ακόμα και τα βασικά» μου λένε, και πως η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου. «Οι δουλειές έχουν καταντήσει πολύ δύσκολες και πρέπει κανείς να υποκύψει σε σκλαβιά για να μπορέσει να τις κρατήσει. Δεν ζούμε πια στην Γερμανία που ζούσαμε» προσθέτουν αγανακτισμένοι. Τελικά φαίνεται πως δεν διαφέρουμε και τόσο αλλά όχι πως αυτό με παρηγορεί.
Τις υπόλοιπες μέρες οι βραδινές βόλτες άρχιζαν πάντα από τα χριστουγεννιάτικα πανηγύρια, τα περίφημα "Weihnachtsmärkt". Έξι στο σύνολό τους, μοιρασμένα σε 6 κεντρικές πλατείες της πόλης οπού μπορούσε κανείς να πάει για ψώνια, να φάει λουκάνικα μήκους μισού μέτρου (δεν υπερβάλω) και φυσικά να πιει το περιβόητο ζεστό κρασί, το θαυματουργό "Glühwein"! Λέω θαυματουργό γιατί ένα μόνο ποτηράκι αρκεί για να σε κάνει να μην κρυώνεις καθόλου... Σε ένα από αυτά μάλιστα, κάποιοι τσιγγάνοι από Βουλγαρία εκτέλεσαν το ελληνικό Μπαρμπαγιάννη κατόπιν παραγγελίας των φίλων μου για τον Έλληνα προσκεκλημένο τους.Υπήρχε και άλλο ένα χριστουγεννιάτικο πανηγύρι όμως που ξεχώριζε πολύ από τα άλλα. Το Weihnachtsmärkt του Μεσαίωνα οπού όλοι και όλα ήταν σε μεσαιωνικούς ρυθμούς. Δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο στη ζωή μου. Μεσαιωνικές ενδυμασίες, παιχνίδια, φαγητά, χοροί και τραγούδια κατάφερναν να σε ταξιδέψουν στο παρελθόν. Μια αξέχαστη εμπειρία.
Μην ξεχνάμε πως η Γερμανία είναι και η γενέτειρα της πλειοψηφίας των χριστουγεννιάτικων εθίμων πολύ πριν τα υιοθετήσει η Αμερική και μετέπειτα με την σειρά της η υπόλοιπη Ευρώπη. Από το στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο, την στολή του Άγιου Βασίλη μέχρι και πολλά από τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια που τραγουδάμε σήμερα είναι γερμανικής καταγωγής. Τα Χριστούγεννα είναι παντού αισθητά εδώ και τα γιορτάζουν τόσο έντονα που νομίζεις πως είναι ανήμερα Χριστουγέννων κάθε μέρα.Επόμενη στάση στο πρώτο μαγαζί κολόνιας απ’ όπου και βγήκε το γνωστό Eau de Cologne. Είμαι σίγουρος πως πολλοί από εμάς γνωρίζουμε ήδη την περίφημη 4711 αλλά εγώ προσωπικά δεν ήξερα πως αυτή η ονομασία προέρχεται από τον αριθμό της οδού που βρίσκεται και το ιστορικό αυτό μαγαζί. Και εκεί, πάλι ένα σιντριβάνι κολόνιας στην είσοδο οπού μπορεί κανείς να βουτήξει τα χέρια του και να δοκιμάσει το άρωμα. Κρίμα που δεν ήταν σοκολάτα… Η γνωστή των φίλων μου και ιδιοκτήτρια του μαγαζιού που θύμιζε κάτι από Bettie Davies, αφού μου συστήθηκε μου έκανε και μια προσωπική ξενάγηση στον χώρο την οποία δέχτηκα πιο πολύ από ευγένεια. «Από εδώ έχουν περάσει μεγάλες προσωπικότητες» μου λέει δείχνοντάς μου την φωτογραφία της Σοφίας Λόρεν, «και η κολόνια αυτή έχει και θεραπευτικές ιδιότητες αφού όταν την τρίψεις στο μέτωπό σου, σου περνάει ο πονοκέφαλος» μου εξηγεί χαμογελαστά. Τελικά η ξενάγηση αυτή ήταν ενδιαφέρουσα παρόλο που προσωπικά δεν μου αρέσει η μυρωδιά της συγκεκριμένης κολόνιας αλλά και καμίας άλλης που μύρισα της ίδιας εταιρείας.
Οι μέρες όμως πέρασαν και ήρθε και πάλι η μέρα της αναχώρησης και της επιστροφής.
Βαλίτσες και πάλι έτοιμες, αυτή τη φορά με αρκετή δυσκολία για να κλείσουν και ετοιμασία για το αεροδρόμιο! Ένα σύντομο όμως τηλεφώνημα από Ελλάδα θα μου τα άλλαζε όλα. «φαντάζομαι θα άκουσες πως αύριο με την γενική απεργία θα ακυρωθούν όλες οι προγραμματισμένες πτήσεις από και προς Ελλάδα»
Δεν είχα ακούσει όμως γιατί είχα χάσει για πολλές μέρες επαφή με το Ιντερνετ και πόσο μάλλον με τον έξω κόσμο. Κάποιες ώρες πανικού και προσπάθειας να μάθω νεότερα τόσο από την Ελλάδα όσο και από την Γερμανική αεροπορική εταιρία μέχρι που με ενημερώνουν πως η πτήση μου μεταφέρθηκε 24 ώρες μετά. Κανένα πρόβλημα, σκέφτομαι, εκτός από το γεγονός πως σε 2 μέρες έχω κι άλλο προγραμματισμένο ταξίδι στο εξωτερικό και αυτό σημαίνει ελάχιστες μέρες στην Αθήνα… Η συγκεκριμένη μέρα πέρασε πολύ ευχάριστα αφού επί ευκαιρίας τα παιδιά μου έκαναν έκπληξη έναν τελευταίας στιγμής δείπνο με ελληνική – μαγειρεμένη από τους ίδιους - κουζίνα. «Βρε μανία αυτά τα παιδιά με τα ελληνικά φαγητά» σκέφτηκα χαμογελώντας, και στη συνέχεια απόλαυσα την δικιά τους εκδοχή του μουσακά…
Για άλλη μια φορά ένα μεγάλο Danke Schön στους καλούς μου φίλους που συνέβαλαν και έκαναν αξέχαστο το ταξίδι αυτό.

Σε λίγες ώρες η αναχώρηση για αεροδρόμιο και η προσωρινή… επιστροφή στην Αθήνα.
Επόμενος σταθμός, Βέλγιο

26 πλοηγήσεις:

roadartist είπε...

Καλησπερα..Πολλά πρόσεξα αλλά κάτι ιδιαίτερο μου έκανε το "άρτιο συγκοινωνιακό δίκτυο" που τόσο πολύ λείπει απο την Ελλάδα. Απο τις φωτογραφίες μου άρεσε πολύ οι βραδινές φωτο απο τη πόλη. Καλά πόσους φίλους διαφορετικών εθνικοτήτων έχεις??..

Μετεωρίτης είπε...

Eίσαι κοσμογυρισμένος!!!!!

Λοιπόν, τρελαίνομαι για γοτθικά, επιβλητικά κτίρια!
Το Βερολίνο είναι η δεύτερη επιλογή μου μετά το Παρίσι.
Έχω ταξιδέψει αλλά και το Παρίσι και το Βερολίνο δεν μου έκατσε ακόμα.

Τι είναι το ελληνικό μπαρμπαγιάννη που αναφέρεις;
Μόνο το... ούζο Βαρβαγιάννη ξέρω!
Θα με φωτίσεις;!

iLiAs είπε...

...υπέροχες εικόνες, "ταξίδεψα" μαζί τους! :)

skouliki είπε...

χρονια πολλα ..... και καλη χρονια

φιλακιααααααααααα

S είπε...

@roadartist, 1. Αγαπητή μου καλλιτέχνιδα του δρόμου, αυτό είναι κάτι που όντως λείπει από την Ελλάδα και πίστεψέ θα άλλαζε πολλά πράγματα σε πολλά επίπεδα ακόμα και στην όλη νοοτροπία μας. 2. Σ' ευχαριστώ αν και πολλές είναι μέρα μεσημέρι αλλά όπως βλέπεις ο ήλιος ξέχναγε να ανατέλλει σ' αυτή τη χώρα και γινόταν κυριολεκτικά η νύχτα μέρα! 3. αρκετούς.. :))

S είπε...

@μετεωρίτης, 1. Κατά την άποψή μου δεν είμαι αλλά πολύ θα το ήθελα. 2. Κι εμένα μ' αρέσουν πολύ τα γοτθικά. Το Βερολίνο είναι πράγματι μια πόλη στολίδι με πάρα πολλά πράγματα να δεις και να κάνεις. Να πας οπωσδήποτε! 3. Δεν μπορώ να σε φωτίσω γιατί ούτε κι εγώ ξέρω τι είναι το "μπαρμπαγιάννη" και ούτε γνώρισα το "ελληνικό" τραγούδι που έπαιξαν με το ακορντεόν και το βιολί. Το έχω σε βίντεο, λες να το ανεβάσω και να το βάλω σε διαγωνισμό για το ποιος θα το βρεί;;

S είπε...

@ilias, σ' ευχαριστώ πάρα πολύ αν κατάφεραν να σου δημιουργήσουν κάτι τέτοιο!

@skouliki, επίσης Χρόνια καλά και χαρούμενα! Τα φιλιά μου!

Donnie είπε...

Katapliktiko to odoiporiko sou! Prosopika tin exo eroteytei ayth thn xora. An thes na deis mia sygklonistiki germaniki poli pou exei diatirisei to 100% aytou pou itan prin ton 2o pagkosmio,ayth einai h Dresdi. Ston polemo fysika egine staxti,den emeine tipota ma tipota orthio alla ypirxan leptomeri sxedia kai skitsa gia kathe ktirio me apotelesma na tin ksanaxtisoun ystera me tin paramikri leptomeria. O de granitis pou xrisimopoihsan gia to xtisimo...me tin proti vroxi oksidothike me apotelesma na vlepeis ena olokainourgio ktirio pou omos moiazei na einai toulaxiston mesaioniko. Magiki poli.
Ksereis,mou arese poly to kommati pou perigrafeis to elliniko kafeneio. H nostalgia. H prospathia ayton ton anthropon na vroun kati na tous syndeei me tis rizes tous. H ithaki tous. Kapos etsi tha tin elege o Kundera :)) Na diavaseis tin "agnoia" tou Kundera,tha to latrepseis ayto to vivlio. Analyei akrivos ayto pou perigrafeis.
Ta sevi mou.
Donnie.

S είπε...

@Donnie, Σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και πράγματι είναι πανέμορφη χώρα. Δυστυχώς Dresden δεν έχω πάει ακόμα αλλά μετά την καταπληκτική περιγραφή σου την βάζω στους επόμενους προορισμούς μου! Χαίρομαι που σχολίασες το σημείο της νοσταλγίας γιατί μου ήταν δύσκολο να το περιγράψω αν και το έχω ζήσει κατά κάποιο τρόπο, προσωπικά σε άλλη χώρα. Δεν το έχω διαβάσει το συγκεκριμένο από τον Μίλαν αλλά μου αρέσει πολύ ο τρόπος που γράφει γενικότερα (όσο κουραστικό κι αν τον θεωρούν μερικοί). Εγώ σ' ευχαριστώ.

stef είπε...

kala milame teleia periigisi....!prosgeiwthika k gw...!!!!!!!

SURREALIST είπε...

Ταξίδεψα... Καλές γιορτές.

S είπε...

@stef, καλώς μας ήρθες!!!! άντε και στην απογείωση τώρα!

S είπε...

@surrealist, σ' ευχαριστώ και εύχομαι το ταξίδι να ήταν καλό για σένα :)
Καλές γιορτές και ευτυχισμένες!

πνευμα είπε...

Υπέροχη ξενάγηση. Ξέρεις να μας ταξιδεύεις...

Σου εύχομαι καλά Χριστούγεννα με Υγεία.

S είπε...

@πνευμα, Σ' ευχαριστώ και χαίρομαι αν αν κατάφερα κάτι τέτοιο! Όπως κατάλαβες, τα ταξίδια για μένα είναι έρωτας και τίποτα λιγότερο.

Angel Vs Life είπε...

popo, zeis oneiro :o) patises to euaisthito simeio - taxidaki :o)
kales giortes!

Utopia είπε...

Την καλησπέρα μου και καλά ταξίδια!:)

S είπε...

@angel vs life, φαίνεται να έχουμε το ίδιο ευαίσθητο σημείο! Ήταν όντως όνειρο αν και τελείωσε προς το παρόν. Καλές και ευτυχισμένες γιορτές και σε σένα!

S είπε...

@utopia, Και την δικιά μου καλησπέρα και σ' ευχαριστώ για μία από τις αγαπημένες μου ευχές!

hasapi grammata είπε...

epitixia sou mesa apo tis eikones kai to keimeno na dinis safi pliroforia kai na nomizoume oti vriskomaste idi ekei...

xronia polla

ps. afto to ring, the musical me gonatise!!!

tha diavaso sidoma to aftoi pou me agapoun tha paroun to treno mia pou einai agapimeni tenia i omotitli

S είπε...

@hasapi grammata, σ' ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια. Το The Ring με γονάτισε κι εμένα γιατί είναι το τελευταίο που θα περίμενε κανείς να δει σε μιούζικαλ! Άντε και στην σιωπή των αμνών τώρα!
Η ομώνυμη ταινία (για το τρένο) είναι επίσης από τις αγαπημένες μου και γι αυτό δανείστηκα και τον τίτλο.

stereotype είπε...

Καταρχην ειναι απιστευτο το ποσα μεροι και ποσους δρομους περπατησες,δεν ξερω ειμαι λιγο αφωνος! Εισαι πολυ "τυχερο" ατομο και το ξερεις!
Τις καλυτερες συνεχειες!

Donnie είπε...

Kourastikos o Kundera? Me tipota! Ego ton exo san prosopiko mou psixanalyti! :))) Toso apla!
Oso gia tin nostalgia kai to vivlio "agnoia" sou protino to parakato poly oraio arthro pou vgike tin Triti sta NEA.
http://gazikapllani.blogspot.com/2007/12/blog-post_21.html

bluesmartoulis είπε...

Δυστυχώς, δεν αξιώθηκα να ταξιδέψω σ΄αυτή την πόλη. Όμως, απ΄την περιγραφή σου και τις φωτογραφίες σου κατάλαβα πως μάλλον έχασα...
Ίσως κάποτε...
Καλές γιορτές

S είπε...

@stereotype, τώρα μένω εγώ άφωνος μετά από αυτό που είπες. Πάντως σε διαβεβαιώ (και δεν είναι θέμα μετριοφροσύνης) πως δεν νιώθω "πολύ" τυχερός.. όσο για το περπάτημα, ισχύει πως περπάτησα πάρα πολύ και δεν θυμάμαι αν το αναφέρω αλλά κάποια στιγμή έπαθα και θλάση στο πόδι :)))

@donnie, ούτε εγώ πιστεύω πως είναι κουραστικός Μίλαν. Πάω να δω το link τώρα!!!

S είπε...

@bluesmartoulis, Σ' ευχαριστώ! Να πας να την δεις αν ευκαιρήσεις, είναι πολύ όμορφη παρόλο που δεν είναι τόσο διαφημισμένη όσο κάποιες άλλες στην Γερμανία.