 Με ένα μόνο πάτημα του κουμπιού και στην οθόνη ξεδιπλώνεται ένας άλλος κόσμος. Ένας κόσμος που φαντάζει εξωπραγματικός αλλά και τόσο τραβηγμένος που πολλές φορές σε κάνει να αμφισβητείς την ύπαρξή του. Όχι δεν πρόκειται για ταινία επιστημονικής φαντασίας ούτε μυθιστόρημα εικονικής πραγματικότητας, ο κόσμος αυτός δυστυχώς είναι υπαρκτός. Ένα αληθινό και ζωντανότατο θρίλερ που μας αναγκάζει αναπόφευκτα να συμμετέχουμε, είτε ως κομπάρσοι είτε ως απλοί θεατές.
Και όλα αυτά μέσα από μια τετραδιάστατη προβολή μιας και η τρισδιάστατη δεν αρμόζει πια για τόσο βάθος. 4D λοιπόν, με τα 4 "Δ" που ακούμε να επαναλαμβάνονται συνεχώς το ένα δίπλα στο άλλο. Διαφθορά, Διαφάνεια, Δικτατορία, Δημοκρατία. Οξύμωρο, αν σκεφτεί κανείς το πόσο αρμονικά καταφέρνουν να δένουν μεταξύ τους.
Και αν κάποιος αποφασίσει πως δεν θέλει να συμμετέχει σ' αυτή την κινηματογραφική παράνοια τι κάνει; πατάει πάλι το κουμπί για να αλλάξει κανάλι η απλά απενεργοποιεί την οθόνη; Δοκιμασμένο κι αυτό αλλά τελικά καταλήγω πως δεν αλλάζει και τίποτα αφού κατά βάθος γνωρίζω πως το θρίλερ εξακολουθεί να παίζεται και εκτός οθόνης.
Είναι όμως μια πολυποίκιλη και καλοστημένη παραγωγή, αυτό οφείλω να το παραδεχτώ. Βίντεο, σκάνδαλα, ψέμματα, μαχαιρώματα, πλοκές, εγκλήματα, απάτες, εξουσία και βρωμιά σε ένα πολυμορφικό σενάριο με πρωταγωνίστρια ποίαν άλλη από την εθνική μας σταρ, την ίδια την Διαφθορά.
Δράση και δράμα αλλάζουν θέση διαδοχικά σαν να πηδάμε από επικίνδυνα μπαλκόνια πάνω στο εθνικό πένθος για τα χαμένα ράσα και εναλλακτικά από τις σταυροφορίες του θρόνου πάλι πίσω στις κατηγορίες και στις δακρύβρεχτες απολογίες.
Και παρόλο που δεν με αγγίζουν τα μπαλκόνια όπως δεν με στεναχωρούν τα ράσα δεν παύω να τους αναγνωρίζω την σημαντικότατη συνεισφορά τους στην καθημερινή μας ταινία τρόμου. Άλλωστε είναι χάρη σε τέτοιους πρωταγωνιστές όπως και σε πολλούς άλλους που το εφιαλτικό αυτό σενάριο παραμένει δυνατό.
"Ανακαλύψτε τις Αισθήσεις σας" μας προβάλει ως διαφημιστική καμπάνια η Εθνική εταιρεία παραγωγής. Εύστοχη καμπάνια αφού πράγματι ανακαλύπτω όλο και πιο έντονα την αίσθηση της ντροπής.
Μια ντροπή που με κυριεύει κάθε φορά που θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια και την χαρακτηριστική δήλωση / ερώτηση από τους ενθουσιασμένους ξένους συμμαθητές μου "θα πρέπει να είσαι πολύ περήφανος που είσαι Έλληνας ε;" και εγώ τους απαντούσα καταφατικά.
Η ίδια ντροπή που μου κόβει τα πόδια όταν ακούω την έκφραση "Ελλάδα λίκνο του Πολιτισμού" γιατί αν τελικά γεννήθηκε εδώ ο πολιτισμός πολύ φοβάμαι πως εδώ αργοπεθαίνει.
|